WHITE WARD

White Ward'ın müziğinde şehir bir dekor olarak kalmaz, insanın içinden kolayca çıkamadığı bir ruh haline dönüşür. Black metalin kesintisiz saldırısıyla geceye yayılan caz pasajları, aynı hayatın farklı saatleri gibi art arda gelir. Birinde bastırılmış öfke duyulur, ötekinde onun ardından gelen tükenmişlik. Grubu ilginç kılan, saksafonun varlığından çok bu iki hali aynı dünyanın içinde tutabilmesi.

Odesa'dan gelen ses

Gitarist Yurii Kazaryan 2012'nin başında davulcu bir arkadaşıyla Odesa'da, kendi deyişleriyle kurallara uygun, ham bir depresif black metal çalmak için yola çıktı. Kısa sürede kurulan ilk kadro yayımlanmamış tek bir demo kaydetti ve dağıldı. Sonraki erken kayıtlar 2016'da Origins derlemesinde toplandı. Plak şirketinin biyografisi bu dönemin esin kaynakları arasında H. P. Lovecraft ile Iain M. Banks'i sayıyor; ölümün eşiğindeki haller ve zihnin tekinsiz bölgeleri o yılların ana konusuydu.

Grup üyeleri 2017'de Dead Rhetoric'e verdikleri söyleşide müziklerini besleyen çevreyi somut biçimde tarif etmişti: liman bölgesindeki fabrikalar, yük vinçlerinden oluşan bir orman, yüksek binalar ve sessiz, dar sokaklar. White Ward'ın karanlığını doğa imgeleri üzerinden açıklamak bu yüzden eksik kalır. Grubun ufkunda insan eliyle kurulmuş, çalışmaya devam ederken yıpranan bir liman kenti var.

Kadroyu bir arada tutmak ayrı bir işti. Basçı Andrii Pechatkin 2015'te katıldığında provalara yetişmek için yirmi saat trenle yol yaptığı anlatılır. İlk albüm Futility Report'un künyesi bu dağınıklığı açıkça gösteriyor: kayıtlar 2014 ile 2016 arasında Odesa, Herson ve Çerkası'da, SPK Records ile Anvil Records stüdyolarında ve üyelerin evlerinde yapıldı; miks ve masteringi Alexey Nagornykh üstlendi. Albüm 12 Mayıs 2017'de Fransız Debemur Morti Productions etiketiyle çıktı. Vokalde Andrew Rodin, gitarlarda Kazaryan ile Ihor Palamarchuk, basta Pechatkin, davulda Yurii Kononov ve saksafonda Alexey Iskimzhi vardı; sözleri eski vokalist Alexey Sidorenko yazmıştı. Rodin, Palamarchuk, Kononov ve Iskimzhi'nin grupla kaydettiği tek albüm bu oldu.

Saksafonun işlevi

White Ward çoğu zaman "saksafonlu black metal" diye tanıtılıyor. Akılda kalan bir etiket, ama bestelerin nasıl çalıştığını açıklamıyor. Belirleyici olan saksafonun nerede girdiği ve gitarlarla nasıl bir ilişki kurduğu. Gitarlar alanı sıkıştırdığında saksafon onu genişletir; yine de tempo düştüğünde gelen şey rahatlama değil, gürültünün geri çekilmesiyle görünür hale gelen yalnızlıktır.

Bu kullanımın arkasında pratik bir hikâye var. Aynı söyleşiye göre grup saksafonu uzun süre istemiş ama müziği anlayan ve yeterli tekniğe sahip birini bulamamıştı. Sonunda Tectum grubunun vokalisti Alexey Iskimzhi'de karar kıldılar. Plan birkaç parçaya saksafon eklemekti; Iskimzhi demoları dinleyince olabildiğince çok melodi kaydetmeyi önerdi. Futility Report'ta saksafonun bu kadar geniş yer tutması, önceden kurulmuş bir formülden değil, bu öneriden doğdu.

Love Exchange Failure: kalabalığın içindeki yalıtım

Futility Report'un ardından kadro neredeyse tamamen değişti. Kazaryan ile Pechatkin kaldı, Pechatkin basın yanında ana vokali de üstlendi. Davula Ievgen Karamushko, ikinci gitara Serhii Darienko, saksafona Dima Dudko geldi. 20 Eylül 2019'da çıkan Love Exchange Failure, 2018 ile 2019 arasında Checkpoint Studio ve Lipkyzvukozapys'te ve yine evlerde kaydedildi, miks ve masteringi Anton Riabchenko yaptı.

Plak şirketinin tanıtım metni bu albüm için iki referans veriyor: Bohren & der Club of Gore ve Angelo Badalamenti. İkisi de albümün sesini anlamaya yardım ediyor. Fırçayla çalınan davullar ve ağır ağır ilerleyen saksafon, Bohren'in neredeyse hareketsiz doom cazını hatırlatıyor. Yankılı piyano ve Stanislav Bobritskiy'nin klavyeleri ise Badalamenti'nin Twin Peaks için kurduğu gece atmosferine yakın duruyor. Bu pasajlar black metal bölümlerinin hemen yanına yerleştirildiğinde, geçiş bir tempo değişikliğinden çok bir mekân değişikliği gibi algılanıyor. Üç ayrı konuk temiz vokalist ve Luke Pownall'ın ambalaj boyunca kullanılan gece şehir fotoğrafları bu dünyayı tamamlıyor.

Albümdeki ilişkiler güvenli değil. Başlık, yakınlığın bir alışverişe dönüştüğü ve bu alışverişin bile işlemediği bir dünyayı işaret ediyor. "Poisonous Flowers of Violence" şiddetin yeniden üretilmesine, "Dead Heart Confession" ise dehşeti seyretmenin duyarsızlıkla kurduğu ilişkiye bakıyor. Yumuşak bir pasajın ardından gelen saldırı bu yüzden bir hız değişimi değil, aynı insanın birbirine zıt iki tepkisi gibi okunabilir.

25 Haziran 2021'de Debemur Morti'nin iki yüzüncü yayını olarak çıkan iki parçalık Debemur Morti EP'si, iki albüm arasındaki köprüydü. Başlık parçasında Borknagar ve Solefald'dan Lars Nedland konuk vokal yapıyor. Kayıtları Jenny Records ile Lipky'de Valentyn Zhulenko aldı, miks ve mastering Paris'te Alex Sedin'e geçti. Kapak fotoğrafı Lucas DeShazer'a aitti. Bir sonraki albümün ekibi burada kurulmuştu.

False Light: şehirden çıkmak yetmediğinde

17 Haziran 2022'de çıkan False Light, önceki albümün sorusunu başka bir coğrafyaya taşıyor. Albümün ana edebî dayanağı Mykhailo Kotsubinsky'nin 1908 tarihli Intermezzo'su. Sözleri yazan Pechatkin'in anlatımına göre uzun öykünün anlatıcısı şehirden bıkıp kırsala çekilir ve doğayla bir olarak huzur bulur. White Ward bu hikâyeyi tersine çeviriyor: grubun açıklamasına göre albümün kahramanı da daha iyi bir hayat için şehri terk ediyor, ama vardığı yerde sıcak bir kulübe yerine yıkık, yarı çürümüş bir ev buluyor. DeShazer'ın kapak fotoğrafı tam olarak bu imgeyi taşıyor. Başlık ise Platon'un mağarasına gönderme; Pechatkin'e göre sahte ışık, gerçeğe bakmanın acısından kaçmak için seçilen kolay yol.

Sekiz parçada devletin onayladığı cinayetler, polis şiddeti, aile içi şiddet ve çevresel felaket gibi konular işleniyor; Kotsubinsky'nin yanında Jack Kerouac ile Carl Jung da referanslar arasında. "Cronus"ta Pechatkin, çocuklarını yiyen Kronos mitini kendi yavrularını yutan bir devlet makinesinin metaforu olarak kullanıyor. Kayıtlar yine Jenny Records, Lipkyzvukozapys ve ev stüdyolarında yapıldı, miks ve mastering Sedin'deydi. Konuk kadro genişledi: temiz vokallerde Vitaliy Havrilenko, Jay Gambit ve Adam Symonds, trompette Jerome Burns, kontrbasta Yaroslav Tovarianskyi, piyano ve Rhodes'ta Mykola Lebed.

On üç dakikayı aşan açılış parçası "Leviathan", Kazaryan'ın anlatımına göre albüm için üzerinde çalışılan ilk parçalardan biriydi ve bir düzine aşamadan geçerek bütün kaydın havasını belirledi. Bu yaklaşımın bir bedeli de var. Çok sayıda geçiş parçayı tek dinleyişte kavramayı zorlaştırıyor ve atmosfer kimi yerlerde belirli bir riffin ya da melodinin önüne geçiyor. Buna karşılık iyi kurulmuş bir geçiş, önceki bölümde duyulanın anlamını geriye dönük olarak değiştirebiliyor. White Ward en iyi anlarında bu sınırda çalışıyor.

Kronolojiyi karıştırmamak

False Light, Rusya'nın Şubat 2022'deki geniş çaplı işgalinden önce tamamlanmıştı ve işgalden yaklaşık dört ay sonra yayımlandı. Albümü bu savaş üzerine yazılmış bir eser saymak kronolojiyi tersine çevirir. Kazaryan Mayıs 2022'de New Noise'a ne kendisinin ne de dünyanın 2022'nin başındaki haline döneceğini söylemişti. Daha sonra ise sıradaki albümün, savaştan önce dördüncü albüm için aklında olan fikirlerden de farklı olacağını açıkladı. Albümdeki polis şiddeti ve yıkık ev imgeleri bugün savaşın gölgesinde dinleniyor, ama yazıldıkları sırada başka bir gerçekliğe bakıyorlardı.

Grup bu kadroyla da sabitlenmedi. Pechatkin 2024'te ayrıldı. Eylül 2025'te Debemur Morti, ilk üç albümü el baskısı serigrafi kılıflarla ve numaralı bir kutuda yeniden yayımladı. Grubun bu baskı için yazdığı metin, on yılı aşan bir bölümün kapandığını, yeni dönemin ise 2022'de hayatlarının geri dönülmez biçimde değiştiği anda başladığını söylüyor ve sıradaki albümün yavaş yavaş biçimlendiğini ekliyor. Kutunun adı A Thorny Path 2017–2022. Kapanış tarihini grup kendisi koymuş.