LIMINAL SKY

All Tomorrow's Darkness, Liminal Sky'ın ilk albümü; yine de bir başlangıcın heyecanından çok, uzun süre taşınmış bir yükün ağırlığını duyuruyor. Prodüktör Jaime Gomez Arellano ile gitarist Daniel Knight daha önce Messenger'da birlikte çalmıştı. Liminal Sky o grubun devamı değil, aynı ortaklığın içinde biriken karanlığa verilmiş yeni bir biçim. Gomez'in anlatımına göre albümü bitirmek beş yıl sürdü ve kayıt onun için İngiltere'deki yıllarının kapanışı oldu. 19 Haziran 2026'da Karisma Records'tan çıkan albüm elli altı dakika sürüyor.

Yas, uykusuzluk ve gri gökyüzü

Albümün zemininde yas, uykusuzluk, Gomez'in yıllarca süren klinik depresyonu ve pandeminin hareketsizliği var. Çekirdeği İngiliz kırsalındaki Orgone Studios'ta, ikilinin kendi başına ve dış dünyadan yalıtılmış biçimde kaydettiği parçalardan oluşuyor; ek kayıtlar Bedfordshire'daki The Friary Studios'ta ve Londra'daki The Smokehouse'ta alındı. Grubun basın metni pencerenin dışındaki tarlaların ve değişmeyen gri gökyüzünün şarkılara bir enstrüman gibi sızdığını söylüyor. Kayıtta bu iddiayı destekleyen bir şey var: karanlık üzerine şarkı yazılan bir konu gibi değil, içinde yaşanan bir hava durumu gibi duyuluyor.

Albümün müzikal omurgasını ikili kuruyor. Knight gitar, bas ve klavyeleri; Gomez davul, gitar ve klavyeleri çalıyor, bütün müziği birlikte yazıp düzenlemişler. Prodüksiyon, kayıt, miks ve mastering tamamen Gomez'in elinden çıkmış. Ghost, Opeth, Paradise Lost ve Ulver kayıtlarından tanınan bu kulak, albümün en belirleyici öğesi. On kişiyi aşan konuk kadroya rağmen albüm dağılmıyor, çünkü her katkı aynı miks anlayışının içine yerleştirilmiş. Basın metninin "geniş ekran" diye tarif ettiği gitarlar albümün ana malzemesi; vokaller ise çoğu yerde öne itilmek yerine bu gitarların içine yerleştirilmiş.

McNerney ve yavaş kayıp

Hexvessel ve Grave Pleasures'tan tanınan Mat McNerney, dokuz parçanın altısında şarkı söylüyor ve sözlerin tamamına yakınını yazıyor; Knight bazı dizelerle katkı yapmış. Sözler ve vokal düzenlemeleri Gomez ve Knight'la birlikte Finlandiya'da biçimlendi. Albümün duygusal merkezinde McNerney'nin annesi var. Annesi Alzheimer'la yavaş yavaş kayboldu ve kısa süre önce öldü. Buradaki yas ani bir ölümle başlamıyor. Bir insanın hafızasının ve kişiliğinin çözülüşüne, o hâlâ hayattayken yıllarca tanıklık etmekle uzuyor. McNerney'nin sözlerinde kesin bir vedanın bulunmaması da bundan geliyor.

Açılıştaki "Some Other Time" iki kaybın gölgesinde yazıldı: Gomez'in bir yakınını Covid'de kaybetmesi ve McNerney'nin annesinin hastalığı. Grup parçayı vedalaşmadan sevmenin acısı üzerine bir şarkı olarak tarif ediyor. Jaga Jazzist'ten Lars Horntveth'in saksafonu, synth'leri ve lap steel'i parçayı klasik post-rock kalıbının dışına açıyor. Gitarlar genişlerken saksafon melodiyi süslemiyor, sesin içinde ince bir çatlak açıyor. Horntveth albümde toplam dört parçada çalıyor.

"A Solitary Future"da Ulver'den Kristoffer Rygg şarkı söylüyor. Ulver'deki kadar mesafeli ya da yabancılaştırıcı bir söyleyiş yok; ses uzaktan geliyor ve neredeyse mekânın içinden sızıyor. Başlıktaki yalnız gelecek, yeni bir başlangıçtan çok bütün kayıpların ardından insanın kendi başına kalacağı boşluğu düşündürüyor.

Bir Ulver oturumu

Albümün en yoğun parçası "In Some Secret Universe", aslında küçük bir Ulver buluşması. Tore Ylwizaker'ın piyanosu, Ole Alexander Halstensgård'ın klavyeleri ve Ulver'in canlı perküsyoncusu Anders Møller aynı parçada yer alıyor; Alicia Nurho'nun keman ve viyolası da bunlara ekleniyor. Ylwizaker Ağustos 2024'te öldü ve plak şirketi bu piyanoyu onun son kayıtlı performanslarından biri olarak tanıtıyor. Piyano bir anma jestine dönüştürülmemiş. Kısa bir figür olarak belirip çekiliyor, varlığı bazen ancak sonradan fark ediliyor. Parçanın kendisi de kaybedilen kişinin ulaşılamayan başka bir evrende yaşadığı düşüncesine açılıyor. Bu evren bir ahiret tasviri değil, hafızanın artık erişemediği bir bölgeye benziyor. Hemen ardından gelen "Forget Me Not" unutulmama isteğini daha doğrudan söylüyor.

Gomez'in ilk tamamladığı parça olan "Penance", onun depresyon deneyimiyle bağlantılı. Årabrot'tan Karin Park'ın vokali, McNerney'nin içe dönük ve çatlayan sesine göre daha geniş ve daha fiziksel. Albümün dünyası değişmiyor, aynı karanlığın daha sert bir yüzü beliriyor. Rygg'in ikinci parçası "The Weight of Heaven"da ise vokal sözleri öne çıkarmaktan çok müziğin içinde titreşen bir gölge gibi duruyor. Rygg burada yalnızca şarkı söylemiyor, Møller'in perküsyonunun yanında perküsyon ve efektlerle de katkı yapıyor. Ulver'e yakınlığın en açık hissedildiği yer burası, ama Liminal Sky'ın dili daha doğrudan ve daha kişisel kalıyor.

"Algebra of Unknowing" sözleri en yoğun parçalardan biri. Kayıp karşısında bir denklem kurma isteği, acıyı mantıkla çözme arzusunu çağırıyor, ama hesap bir sonuç vermiyor. Gitar ve klavye katmanları çoğaldıkça cevaplar berraklaşmıyor. Deniz ve ayrılık imgeleri "Oar on the Mooring"de en yoğun halini buluyor; gitarların dalga gibi ilerleyişinde hareket var, ama bu hareket bir yere götürmüyor. Kapanıştaki başlık parçası, Ulver'in de üyesi olan Daniel O'Sullivan'ın törensel bir vokal girişiyle açılıyor. McNerney'nin sözlerinde karanlık gelecekten geçmişe, çocukluk evine kadar uzanıyor. Tehdit uzakta değil, hafızanın ve evin içine yerleşmiş.

Doruğa varmayan yükselişler

Liminal Sky klasik post-rock'ın geniş gitarlarını ve yavaş yükselişlerini kullanıyor, ama her parçayı büyük bir finale götürmüyor. Bazı bölümler yükselip geri çekiliyor, bazıları doruğa ulaşmadan kendi karanlığında kalıyor. Albümün en güçlü tercihi bu. Depresyon burada dramatik bir patlama olarak değil, aynı düşüncenin uzun süre yerinden kıpırdamaması olarak duyuluyor. Plak şirketinin "bunları sevenler için" listesinde Talk Talk'un Spirit of Eden'ının bulunması tesadüf değil; sessizliğe ve boşluğa verilen yer oradan tanıdık.

Bu tercihin bir bedeli de var. Dokuz parçanın çoğu benzer bir duygusal sıcaklıkta ilerlediği için ilk dinleyişte aralarındaki sınırlar bulanıklaşıyor. Angry Metal Guy'ın incelemesi de sade şarkı yazımının albümü kolay dinlenir kıldığını, ama bazı enstrümantal fikirlerin tekrar ettiğini not ediyor. Albüm ayrı şarkılardan çok tek bir uzun gece gibi akıyor. Tek tek parçaların karakteri zayıflıyor, bütünün etkisi güçleniyor. All Tomorrow's Darkness, içinden single seçilecek bir toplama değil, başından sonuna aynı iç iklimde kalmayı isteyen bir kayıt.

Kapak da bu iklimin parçası. Fotoğrafı Gomez çekti, İsveç'te ıssız bir manzarada, albümün ilk demolarını dinlerken. Karede yalnız bir ev duruyor. Hayat bütünüyle çekilmemiş ama uzakta; fark etmek için dikkatle bakmak gerekiyor. Albümde ışık da böyle beliriyor, karanlığı dağıtmaya yetmiyor, kısa bir süre için yön bulmayı sağlıyor.

Albüm kaybın ardından yeniden doğuş anlatısına sığınmıyor. Aynı insan olarak devam edilemeyeceğini kabul ediyor ve oradan müzik yapmanın hâlâ mümkün olup olmadığını araştırıyor. Gomez sıradaki albümü yazmaya başladığını söylüyor, ama bu kaydın kendisinden ayrılmadığını da ekliyor: "Her ses hâlâ hayatımın zor bir dönemine bağlı gibi geliyor."